Էսօր որդու ծնունդն է, պետք է անպայման չամիչով փլավ սարքել

Հարևանները չամիչով փլավ էին սարքել, ձուկ էին սարքել. ինքը սիրտ չուներ, ոչ մի բան էլ չէր սարքել, առավոտվանից կանգնած էր պատին ամրացրած սրբապատկերի առաջ, ինչպես ամեն օր էր անում։ Տիրամոր նկարի ներքևում պատն աղոթքից մաշվել էր, ներկը թափել էր։ Էնքա՜ն ցավ կար Տիրամոր հայացքում․․․

Աչքերի մեջ ուշադիր նայելու համար՝ գլուխը մոտեցրեց ու․․․ մի պահ ընկրկեց։ Չէ, դա Տիրամոր նկարը չէր, հայելի էր։

Բայց շատ չզարմացավ։ Գնաց, պահարանի վրայից վերցրեց որդու նկարը՝ զինվորական շորերով, բերեց ու սոսնձով ամրացրեց հայելու ներքևի անկյունում։ Հետո էլի երկար ու ուշադիր նայեց հայելու մեջ. ծերացել էր Տիրամայրը, մի տարում լրիվ սպիտակել էր, իսկ որդին նույնն էր մնացել։ Սրանից հետո, միշտ, հենց նայի Տիրամոր հայելու մեջ, որդին իր գրկում ա լինելու, ինչպես նորմալ սրբապատկերներում։

Ուրեմն՝ էսօր որդու ծնունդն ա։ Չէ, պետք ա անպայման չամիչով փլավ սարքել․․․

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ